آیا این لجازی هم گناه محسوب می شود ؟

یک نت ـ آیا لجبازی، گناه است؟ در صورت امکان شواهدی از قرآن و حدیث بیاورید.
لجباز

یک نت ـ  گاهی از کار دیگران لجم در میآید و به کارهای زشت و گناه دست می زنم .
آیا این لجازی هم گناه محسوب می شود ؟


 یکی از صفات رذیله، ‌لجاجت در برابر حق است که در قرآن و روایات از آن نهی شده است. تعدادی از آیات قرآن، مشرکان را به سبب لجاجت در کفر و شرک خود، مذمت و توبیخ می‌کند:
«و من هر زمان آنها را دعوت کردم که [ایمان بیاورند و] تو آنها را بیامرزى، انگشتان خویش را در گوش‌هایشان قرار داده و لباس‌هایشان را بر خود پیچیدند، و در مخالفت اصرار ورزیدند و به شدّت استکبار کردند».[۱]
«پیوسته آیات خدا را می‌شنود که بر او تلاوت می‌شود، امّا از روى تکبّر اصرار بر مخالفت دارد؛ گویى اصلاً آن‌را هیچ نشنیده است؛ چنین کسى را به عذابى دردناک بشارت ده».[۲]
امام صادق(ع) نیز در روایتی، شش خصلت را برمی‌شمرد که در مؤمنان وجود ندارد: «سخت‌گیرى، کارشکنى، لجاجت، دروغ‌گویى، حسدورزى و ستم‌کارى».[۳]
در مقابل؛ آیاتی وجود دارد که عدم اصرار و لجاجت بر خطا و گناه را از صفات مؤمنان برشمرده است: «و آنها که چون ناروایى کردند یا به خویشتن ستم کردند، خدا را یاد کنند و از گناهان خویش آمرزش طلبند - و جز خدا کیست که گناهان را بیامرزد - و بر آنچه کرده‌اند، دانسته اصرار نورزند. پاداش آنها آمرزش پروردگارشان است با بهشت‌ها که در آن جوی‌ها روان است که جاودانه در آن باشند. و چه نیک است پاداش نیکوکاران».[۴]
پیرامون مذمّت لجاجت و اصرارهای نابجا، روایات بسیاری نیز وجود دارد که در ذیل به برخی از آنها اشاره می‌کنیم:
پیامبر اسلام(ص) به حضرت علی(ع) فرمود: «ای على! از لجاجت بگریز که آغازش نادانى و پایانش ندامت است».[۵]
امام علی(ع) نیز در موارد بسیاری لجاجت را مورد نکوهش قرار دادند:
«لجبازى، بلایى است که آدمى را ناگزیر به کشیدن بار گناهان سازد».[۶]
«لجوج، رأیى [درست‏] ندارد».[۷]
«ستیز، تدبیر را باطل کند».[۸]
«اصرار، خصلت هالکان و تبهکاران است‏».[۹]
«لجاجت، تدبیر را تباه می‌سازد».[۱۰]
«دست‌آورد لجاجت، تباهى است».[۱۱]
امام سجاد(ع) فرمود: «لجاجت، همواره همراه با جهالت است».[۱۲]
در روایتی می‌خوانیم: حضرت موسی(ع) زمانی که از حضرت خضر(ع) جدا می‌شد، از او خواست تا نصیحتش کند. خضر به او گفت:‌ «از لجاجت بپرهیز».[۱۳]
در همین راستا باید گفت؛ پایداری و استواری در مسیر حق را نمی‌توان لجاجت دانست، اما اصرار و پافشاری در فهماندن مطلبی صحیح به دیگران گاه ممکن است دارای رگه‌هایی از هوای نفس شود که در روایات از آن تعبیر «مراء» شده و مورد نکوهش قرار گرفته است: «وَ تَرَکَ الْمِرَاءَ وَ إِنْ کَانَ مُحِقّاً».[۱۴]
 
[۱]. نوح، ۷.
[۲]. جاثیه، ۸.
[۳]. شیخ صدوق، الخصال، محقق، غفاری، علی اکبر، ج ۱، ص ۳۲۵، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۶۲ش؛ ابن ادریس حلّی، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، محقق، موسوی، حسن بن احمد، ابن مسیح، ابو الحسن، ج ۳، ص ۵۷۹، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۱۰ق.
[۴]. آل عمران، ۱۳۵ - ۱۳۶.
[۵]. ابن شعبه حرانی، حسن بن علی، تحف العقول عن آل الرسول(ص)، محقق، غفاری، علی اکبر، ص ۱۴، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق.
[۶]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ۲، ص ۳۹۴، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
[۷]. لیثی واسطی، علی، عیون الحکم و المواعظ، محقق، حسنی بیرجندی، حسین، ص ۴۱، قم، دارالحدیث، چاپ اول، ۱۳۷۶ش.‏
[۸]. شریف الرضی، محمد بن حسین، نهج البلاغة، محقق، صبحی صالح، ص ۵۰۱، قم، هجرت، چاپ اول، ۱۴۱۴ق.
[۹]. تمیمی آمدی، عبدالواحد بن محمد، غرر الحکم و درر الکلم، محقق، مصحح، رجائی، سید مهدی،‏ ص ۵۱، قم، دارالکتاب الإسلامی، چاپ دوم، ۱۴۱۰ق.
[۱۰]. همان،‏ ص ۵۸.
[۱۱]. همان، ص ۳۲۶.
[۱۲]. حلوانی، حسین بن محمد، نزهة الناظر و تنبیه الخاطر، ص ۹۱، قم، مدرسة الإمام المهدی(عج)، چاپ اول، ۱۴۰۸ق.
[۱۳]. أبوبکر بیهقی، أحمد بن حسین، شعب الإیمان،‌ محقق، عبدالعلی عبدالحمید حامد، اشراف، ندوی، مختار أحمد، ج ۹، ص ۶۵، ریاض، هند، مکتبة الرشد، الدار السلفیة، چاپ اول، ۱۴۲۳ق؛ شیخ صدوق، الامالی، ص ۳۲۳، بیروت، اعلمی، چاپ پنجم، ۱۴۰۰ق.
[۱۴]. کافی، ج ‏۲، ص ۳۰۰.

 

کلمات کلیدی: 

افزودن یک دیدگاه جدید

Fill in the blank.‎